Finally, after almost 6 months (ay sana pala sinakto ko nang 9 months ang aking pagka-wala, baka sakaling ma-chismis na nabuntis ako at nanganak,ahihi), nasilayan ko ulit ang aking blogelya, madami na palang sapot at agiw, kailangan na ng bagong pintura at total overhaul lolz.

To follow muna ang aking mga kwento from the day I left the Kingdom at makipag-EB kay Merlion. Been thinking of changing the design (parang namang may alam ako daba, eh sa mga pre-designed templates lang naman ako umaasa, ahihi). Though I still feel lost but definitely I’m not a bedouin anymore, so I’ve been thinking also of a new and better name for my blogelya (from being pink na bado, isa na akong fuchsia na constru). Sa mga nag wish sa akin nung ako’y lumipad at makipag sapalaran muli , nung Christmas, nung New Year, nung Balentayms at noong nakaraang Berdey ko maraming salamat po. Sa mga ka-blogelya ko, na-miss ko kayo. Sa mga tumangkilik ng aking cd album at balentayms movie, maraming salamat po, ching!

Nagbabalik po ang inyong lingkod upang muling maki-EKSENA!

I will be flying to singpore this friday to “try my luck” over there, naalala ko tuloy yung dialogue ng greek boss ko nung sinabi ko ang linyang yan nung araw na nagpasa ako ng resignation letter ko, sabi nya “what made you think that you will be lucky there?”, nde ko alam kung concern ba sya or nang-iinsulto, lolz.  Though i realized that this is not the perfect time for a career move chorva, i mean we’re “financialy challenged” (may term ba na ganon?) lately dahil nga sa pag-sasara ng family business namen, so i cannot afford to be jobless for a longer time. But anyways, I already made the decision, the only thing i have to do is to hope and pray that i could find a good job as soon as possible sa singapura, confident naman ako sa mga interview-interview plus konting talent protion, and prayers from all of you eh hopefully I could bring home the crown (or bacon). So this will be my last post from the land of oil (owel) and sand dunes, Kingdom of Saudi (Sodi) Arabia. Ang hopefully see you all soon, from the lion city! (tama ba) Singapore!!!

Just this morning, when I was sending my farewell e-mail (ka-level nya ang farewell walk sa Ms. U) using my company email, telling all my new friends from my office (na puro barako), our clients, my old (straight) friends from other companies, at lahat ng nakapalitan ko ng email thru my company email that I will not be using that email address starting next week (dahil nga sa napipintong pag-aalsabalutan ko at paglipad sa singapura) and that they can contact me thru my yahoo email, Friendster and my roaming number, all of which I have written in my farewell e-mail.

One of my “kumare” who was on the mailing list and was also here in KSA replied:

“tuloy na ba lipad mo sa singapore ate?? kelan ka aalis ng saudi?”

I was replying to his e-mail:

Watashi:        

Sept. 5 na flight ko, Friday, 10pm

Sept. 3 baba na ako Riyadh, dun na ako mag-stay sa kampo namin sa head office.

When I noticed the e-mail addresses on his reply email. OH MY GULAY!!!, He accidentally hit the “reply to all” button instead of the simple “reply” button. At binasa ko ulit ang reply e-mail nya ng sampung beses. “tuloy na ba lipad mo sa singapore ATE??? kelan ka aalis ng saudi?”

Watashi:        

GAGA ka, nag SEND TO ALL ka? At tinawag mo akong ATE?

e-mail sent!!!

Pero sinumpong ako bigla ng panic attack, kaya e-mail uli ako sa kanya.

Watashi:        

GRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!

Mag “send to all” ka ulit, try mo gawaan ng ibang kwento yung “ate” na ginamit mo, loka ka talaga.

Send mo muna sa akin lang, bago mo i-send to all ulit.

Then I received another e-mail from him (at naka-send to all na naman)

“SORRY WRONG SEND…PARA SA ATE KONG NURSE… “

When I read it, I sent again another e-mail to him

Watashi:

Shungak, alam nila na mag Singapore din ako, grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr huhuhuhu

At nag reply ang bruha:

“ano ba wait muna sa reaction nila bago ka magreact jan… una ka pang nagre-react e..mababasa naman nila yun..3 lang naman yung nasendan ko”

(at may ganang pang mag-taray!)

and I replied:

Watashi:

“Anong 3, tingnan mo kaya, as in sa lahat na-send. Saka sbi ko, send mo muna sa akin yung se-send to all mo ulit para ma-edit natin, grrrrrrrrrrrrrrr. Sabi ni manilayn (yung isa pang miembro ng triplets, see the “orbit mis-adventures” post ko)  sana deadma na lang daw, sana nga deadma na lang at hinde kana nag send ulit.

wahhhhhhhhhhhhhhhhhh, pwede bang ipa-move yung flight ko, gusto kong nang lumipad, NOW NA!”

at nag reply ang bruha:

“HEHEHE! SORRY TALAGA … SANA NGA DEADMA NA LANG SILA MAPUNTA SA SPAM ANG EMAIL KO SA KANILA..”

Wish ko lang deadma nga sila!!! until I disappear.

Openly gay diver wins gold

By Maggie Hendricks

I want to start a series of my unforgettable conversations with differen people. And to start with:

One summer outing with my friends, ex no. 8 went to my room as (newly) ex no. 9 went out to swim.

ex no. 8: musta

watashi: ok lang, kaw musta, balita ko nag break na kayo ni _____.

ex no. 8: honga, kasalanan ko kase, “nahuli” ako eh.

watashi: ayan, “nahawa ka na sa akin” 

ex no. 8: kaw, musta kayo ni ex no. 9?

watashi: ah iyon? ” Siya ang karma ko sa mga ginawa ko sayo noon“.

EKSENA! Pasenscia biscuits sa mga milyon-milyon kong readers ahihi., mejo busy-ness si watashi lately at dahil wala akong maisulat, share ko na lang exchange of emails ko with a friend.

Friend:

I don’t know, but I’m so fucking scared now.

While it is true that I haven’t been sexually active as of late (ok, more like two years of being PARCHED), I have done a lot of things in the past.  I don’t need to elaborate as I am sure you are too familiar with them…

I am so fucking scared I have aids.  I am not feeling not normal; in fact I’ve never felt any better.  It’s just it is always a possibility…

Hayyy… should I get my self tested?

Read: http://title.blogspot.com

Watashi:

Susme, been feeling the same minsan. Yung tipong, mga “what ifs…..” chorva moments. Been planning of taking the test when I go there for a vacation sana, kase diba sabi dun sa seminar ng TLF, its advisable na at least one year ka na sexually in-active (as much as possible) before you get tested para mas effect yung result. Eh haller, I’ve been a virgin since August 7, 2007 kaya (may pahabol na dukit pa ako ng Aug. 6 ng gabi), kaya mas magandang time ito for testing.

Sa isip ko nga, I”ll be leaving a stable job here in KSA para makipagsapalaran sa Singapura, and part ng medical exam for employment pass sa Singapura is aids test, naiisip ko pano kung nag-positive ako (knock on wood) eh d ligwak ang karir ko sa Singapura, tapos wala na akong babalikang work dito sa Saudi. Hayyyyyyyyyy…..

Friend:

Well wala ka na magagawa but hope for the best… Eh nag resign ka na eh. So you have to go to Singapura na as part of your plans…

Basahin mo yung blog.  It is scary and at the same time informative naman.  I don’t think na positive tayo just because sobra naman talaga ang pinaggagawa nung taong yun. 

Pa test tayo when you get here.  That is if you are strong enough to face whatever the outcome is. 

Para sa ikakatahimik ng ating mga puso.  And haller,  what if positive nga. Masisikmura mo ba na magkalat ng lagim at hawaan ang ibang tao.

It’s not so bad naman siguro. May mga gamot naman na siguro.

Wahhhhh. Di ako nakakatulog sa kakaisip.

Watashi:

Loka ka,  napaka-scary naman ng topic natin,lolz.

Pero, minsan talaga, pag wala akong magawa, kung ano-ano iniisip ko, hayun, pumapasok sa utak ko yung possibility na yan, syetness, beyond scaryness talaga. I need to get tested once I got a job sa Singapura, pre-requisite kaya yun para ma-issue-han ang mga foreigners ng working visa. So sa ayaw ko man or hindi I need to face the eerie feeling of waiting for the result, syet, mas nakakakaba cguro yun compared sa announcement ng top 10 semifanalist nung sumali ako sa Ms. PPOrg.

Friend:

Nyeta. So you really need to go home para mag pa test. Or deretso ka pa rin sa Singapura.

Teka, since ikaw naman naka attend ng seminar tungkol sa mga yan, natatransmit ba ang hiv through bj?

Lol.

La lang. lately kasi (hindi naman always) nagpapabj ako sa gym, sa sinehan.  Sarap kasi ng feeling na any monument, pwede mahuli.

Lol.

Wala naman kissing involved and god knows I hate anal sex. Lol.

Wahhhh..

Uwi ka na lang para sabay tayo mag endeavor.

Watashi:

Dun nko magpapa-test, bahala na! lolz, pag-umuwi akong luhaan ta walang work, that meant na positive ako, wahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh………

Susme, gawing ba akong resource person, according dun sa TLF workshop, basta meron open wound na pwedeng pasukan ng blood or semen, may risk talaga, so kahit bj lang, (1. kung ikaw ang mag bj) kung may butas ipin mo or may singaw ka or something and (2. kung ikaw ang binibigyan ng bj, kung sa sobrang gigil nung nag-b-bj syo, nakagat ka or anything at nag-rashes ka, ah basta anggulo, change topic na lang,lolz.

Friend:

K fine, change topic.

Uwi ka na lang muna…

Hehehehe.

Para more fun.  Pero clean fun lang…

Miriam Quiambao’s legacy to the Miss Univerese lives on

Mexico 2007

Vietnam 2008

Para kay “mare”, na karamay mo sa lungkot man o ligaya, basta may bottomless ng san mig light

Para kay “mamu”, na siyang nag sisilbing ina ng barkada, as in ina ng laging saklolo

Para kay “ateng”, na siyang palagiang gumagabay sayo, mapa-dark room man or sa maze, dry or wet sauna nung first time mong mag “CB”

Para kay “dude”, na discreet top ang drama kahit na kasing haba ng flyover sa edsa ang mga pilantik ng daliri.

Para kay “bro”, na madalas sa fitness first hindi para mag pump ng muscles, kung hindi para manood ng mga nagpa-pump ng muscles

Para kay “tsong”, na patuloy na hinahalugad ang internet sa kahahanap ng seryosong relasyon.

Para kay “Diego”, na walang magawa kung hindi tanggapin ang katotohan na siya ang bagong pambansang mukha ng isang katawa-tawang bakla.

Para sa mga “Marcova”, na napaglipasan na ng panahon na ang tanging karamay ay ang mga gunting at suklay

Para sa mga “Ada”, na patuloy na nagmamahal sa mga “derecho” sa kabila ng walang kasiguraduhan na mamahalin din sila nito.

Para sa mga “Didi”, na patuloy sa pagiging matapat na kaibigan

Para sa mga doctor, inhinyero, abogado, guro at iba pang mga propesyonal na hindi makapamuhay ng “Malaya” dahil sa pangamba sa magiging reaksyon ng mga tao sa paligid niya.

Para sa mga doctor, inhinyero, abogado, guro at iba pang mga propesyonal na namumuhay ng “Malaya” dahil pinatunayan nila na ang bakla ay hindi pang-parlor lamang.

Para sa best friend mo, na mas naging lalaki pa kaysa sa boyfriend mo nung panahon na nabuntis ka at iwanan nito.

Para kay kuya, na nagsisilbing ama sa kanyang mga kapatid

Para sa anak, na madalas maging shock absorber ni ina sa paghihirap sa pagtataguyid ng pamilya.

Para sayo, na patuloy na nagbibigay ng kaligayahan sa mga tao sa paligid mo kahit na hirap kang mahanap ang kaligayahan para sa sarili mo.

HAPPY PRIDE MONTH

Just two nights ago, na-“raid” yung isang room ng mga Filipino tradesman dito sa loob ng kampo namin (tradesman ang tawag sa mga skilled workers dito sa company namin). Nahuli sila sa aktong nag-susugal (“tong-its” with pera) at umiinom ng alak (yes, kahit bawal ang alak dito, pero may usong alak dito na tinatawag na “sadike”, para siyang gin na ewan). Mejo ok na sana, since hindi naman mga mutawa (moral police) ang nang-raid, mga company security lang. Kung mga mutawa kasi ang nakahuli sigurado kulong sila, super bawal kasi dito sa KSA ang alak at sugal. Ang kaso, noong sinimulang halughugin yung mga gamit nila at mga cabinets nakita ng mga security ang ibat-ibang company properties, mga bagong bed sheets, safety shoes, gloves, machine drillers at pati mga plato ng mess hall namin na nakalagay na sa box at puro masking tape na, yung tipong ipapabagahe na (to quote yung isang pinoy na nandoon during the “raid” in his genuine batangueno tone, “alay eh, kayhit na kakaba-kaba ako ng mga oras na yaw-on, now-ong makita ko yaw-ung mga patung-patong na plato, ang unang sumagi sa isip ko eh yaw-ung patalastas ng Joy lekwid ditargant”). Kaya kinuha lahat ng iqama (working visa) nila, and plano sana na dalhin na sa Riyadh the following morning (kahapon ng umaga) to process their papers at pauwiin na. Everyone on that room (12 tradesman per room kase, unlike sa staff 2 person per room lang) pareho lahat ang unang sinstensya sa kanila, ang pauwiin lahat, kawawa naman yung dalawa na less than a month pa lang kakarating at walang kinalaman dun sa mga pinag-gagawa nung iba, tapos yung isa naman naka-duty sa site nung mga oras nangyari yon. Then kaya pala naging ganon ang desisyon ng administration, ok na sana yung sugal at alak, total nga hindi naman mutawa yung humuli sa kanila, ang malaking kaso nila eh yung pagkuha ng mga company properties.

Gusto ko man, pati na rin kaming lahat na mga filipino staff na magbigay ng suporta pero yung pagnanakaw nila sa company eh parang ang hirap yata idepensa. Isang Filipino tradesman daw ang nakaranig na sinabi ng camp boss namin na isang itik (indiano) na hindi na daw dapat irespeto lahat ng filipino sa kampo namin, mapa tradesman man or staff. Abababa, sabi ko pasalamat siya at hindi ako ang nakarinig non, ako madami akong nakilalang itik dito na mga engineer daw, pero (as much as I don’t wanna say this) pero mga bobo, mang-mang at tangga karamihan sa kanila, not to mention yung kakaibang amoy nila. Pero sa kabila noon, hindi ko or kaming mga pinoy, ni kailan man generalized na bobo, mang-mang at tanga silang lahat dito sa kampo namin, dahil kahit papano, may mga naging kaibigan din kame na kalahi nila na mababait (kahit na mejo hindi rin ganun kagalingan). Paksyet, I’m afraid that im starting to become a racist.

6. Cito

            Met him sa net (pa rin!) pero hindi na sa chat room, he is 12 years older than me. Sabi ko, eto mejo mature, siguro naman hindi na gagawa ng kalokohan ito. Everything was ok, I stayed at his house every weekend, ipagluluto niya ako ang ng favorite namin na spanish adobo. But I still have to go out with my chatter friends, I was one of the most active chatter sa room that time, organizing sportsfest , outings, and other group activities (wholesome lahat yun ha). After meeting with my friends and discussing our current project, dadating siya at susunduin ako. Hindi siya sumasama sa mga meetings/activities namin, nandun lang siya sa car park naghihintay. After a few weeks, he started to demand more time just for the two of us. Eh ako yung tipo na “ako ang nagdadala ng partner ko sa grupo ko” at hindi yung “ako ang ilalayo ng partner ko sa grupo ko”. Ayaw kong ipangako sa kanya ang isang bagay na hindi ko kayang ibigay (oo na, selfish na kung selfish) kaya we decided to call it quits (nde ko na matandaan kong “we” nga or “I” lang).

7. Volt

            My first try on LDR, as usual sa net ko (na naman!) siya nakilala. Taga Pangasinan siya, so every other weekend buma-byahe ako at sa kanila ako natutulog. Kaya naman may mga ready-made na ako ng listahan ng mga excuses sa bahay. Kasal ni ganito sa probinsiya nila, binyag ng anak ni ganyan sa probinsiya niya, out of town reunion ng grupong chorva at kung anik-anik pa. At sa buong sabado at lingo na magkasama kame, walang katapusan ang dukit, na gustong gusto ko rin naman, hehe. Kaso dahil nga sa magkalayo kame, during weekdays kailangan bawat galaw ko i-te-text ko sa kanya, gusto niya pagka-galing ko sa opisina derecho agad sa bahay. Noong umpisa touch ako, mejo strong kase personality ko, so kilig ako (deep inside) pag may nagma-mando sa akin. Kaso hanggang text lang yung pagma-mando niya, hellow! Gasino bang sabihin kong nasa bahay na ako at natutulog habang ang totoo, lumalaklak pa ako ng kape sa starbacks (pero madalas alak, hehe). Dumating yung time na nagsisinungaling na ako sa text (kahit valid and clean fun naman yung mga paglabas-labas ko) para wala lang mahabang paliwanagan pa. The relationship drained me (from constant dukit at kaka-byahe) kaya divorce din ang kinabagsakan.

8. Bong

            No need to ask! Dahil sa net ko rin siya nakilala. After a few exchanges of messages, we finally decided to meet in person, nag-diner, nag-movie, nag-kwentuhan habang nilalakad ang ayala ave. mula glorieta papuntang buendia-taft ave., it was one of the nicest conversations I ever had from any people I’ve met for the first time. We “clicked” kung baga and so we’ve become a couple, I brought him to my group and even became part of it (this time I have a new set of friends though net-based pa rin siya at tuluyang tinalikuran ang buhay chatter). I can say that it was one of the most (if not the only) serious relationship that I ever had. Everything was very ok, but then again dumating yung time na parang nagsawa ako, after almost seven months (the longest I ever had) parang the spark just suddenly disappeared. We decided give each other a space, and during those times, instead of finding ways how to make the relationship work, I slowly set my mind na sa hiwalayan din ang tuloy nito, so slowly I started to let go. And during this times, madalas ang pag-sigaw ko ng “ALAK NA!” sa shout box ng forum site where I belong, na tipong kahit lunes pa lang, lahat sila ay sasamahan ako lumaklak ng alak sa roof top ng pad ng tropa namen. I was very sad then, not because another relationship was about to end, I was sad because I felt that I can not feel the pain anymore of losing another person I love, I was scared at that time that I was slowly becoming numb. When the time came that we have to face each other and finally talk about our relationship, wala na, nakapag let go na ako, hayun, gaya nung simula ng relasyon namin, winakasan namin ito habang naglalakad mula megamall papuntang nipa hut  restaurant sa pasig (near Ultra Stadium) to meet our friends. (It was also during this time na naging full pledge alcoholic ako,lolz.)

9. Jon

            After Bong, I have been happily single for more than a year, until Jon came, I was never looking much less waiting for someone to come. Biglang out of nowhere dumating lang siya, nakita daw niya profile ko sa friendster. He lives in Cabanatuan, so LDR in the making na naman itey. Sa umpisa sinasakyan ko lang yung mga pagpapacute niya, sabi ko, intayin natin pag nagkita tayo in person. And so we’ve met, everything was ok, super sweet siya, mahilig mangagat, hindi issue sa kanya ang PDA, na sometimes ako na ang nako-conscious. Gabi-gabi umuusok ang mga cell phone namin(salamat sa call-al-you-can ng Sun Cellular), 2 hours (at least) na walang humpay na pagpapacute sa isat-isa (na ultimo kulay at kung ilang stripes ang lamok na kumakagat sayo eh maike-kwento nyo sa isat-isa basta may mapag usapan lang kayo). Ang eksena nya sa buhay eh nagkalabuan na daw sila ng last bf nya (na hawig daw ni Sam Milby ayon sa press release nya,at nakita ko naman yung pic sa cell nya,.mejo may hawig nga, siya naman eh may kaunting hawig kay Drandreb Villeza). After almost two months, hayun, nalaman daw ng ex nya ang relasyon namin at gusto makipag-balikan, hindi ko na sya pinapili, I told him to go back to his sam milby and and give me back my life., anong magagawa ng isang deejay durano look-a-like sa isang sam milby look-a-like diba?!And during that time, (the real) Sam Milby’s career is on upswing, kahit saan ako lumingon mukha niya nakikita ko sa buong edsa, mapa-tricycle, jeep or bus, naririnig ko boses nya habang kinakanta yung theme song ng tooth paste na ine-endorse nya, pag tambay ako sa bahay, puro tv ad naman nya napapanood ko kaya eveytime na makkikita or maririrnig ko siya naaalala ko yung boyfriend niya na binalikan niya,lekat! ang hirap mag let go diba  This was one of the most “pang-famas” episode time of my life.